Vorig jaar won "Fers Friethuys" in Alphen aan den Rijn de frietprijs van het Algemeen Dagblad. Maar wie wint er dit jaar? De aanmeldingstermijn sluit morgen (woensdag 25 februari), suggesties kunnen nog even snel worden gestuurd naar friettest@ad.nl.

Na het succes van de Joppiesaus, die ontwikkeld werd in een onafhankelijk cafetaria en daarna door Elite Salades & Snacks uit Neede voor het grote publiek werd gemaakt, komt er binnenkort een nieuwe snacksaus op de markt, de Jamballasaus. Het recept is bedacht door een particulier uit het zuiden van het land en Elite hoopt dat deze saus net zo'n succes wordt als de Joppiesaus. De smaak wordt omschreven als "zoet en kruidig" en is "qua smaak met geen enkele andere saus te vergelijken". Volgens een reaguurder op de site van de Gelderlander is de Jamballasaus "onmeunig lekkerrrr". Als iemand weet waar je het kan krijgen dan fiets ik onmiddellijk een blokje om!

De Speld heeft ook een nieuwtje, een snackbar uit Rotterdam zou namelijk de dameskapsalon op de markt brengen. Meer kan ik er niet over verklappen, maar ik weet niet of ik hier voor om zou fietsen...

Tot slot, de mensen van Frietopia hebben het momenteel helaas erg druk met hun banen en hun andere neven-activiteiten. Hopelijk kunnen we binnenkort meer bekend maken over de Awards van 2014 en andere dingen die we in 2015 gaan beleven op frietgebied. Stay tuned!

Nadat we in 2006 al een keer een sauzentest hadden gehouden, was het in het kader van ons tienjarig bestaan tijd voor een nieuwe editie. Het (internationale) testpanel bestond uit negen mensen en er waren negentien deelnemende sauzen, waarvan zeven zelfgemaakt en twaalf uit een potje.

Een sauzentest begint natuurlijk met de friet. De vorige keer waren we in een cafetaria en aten we fabrieksfriet van consistente, hoge kwaliteit; nu aten we zelfgebakken verse frites van iets wisselvalligere, doch opnieuw zeer hoge kwaliteit. De aardappels van het ras Victoria werden wel gewassen, maar niet geschild, vervolgens in reepjes gesneden, twee keer gebakken in 100% zonnebloemolie en tot slot voorzien van een beetje zout.

De voorzitter van het organisatiecomité was belast met de taak van het coderen en aanleveren van de sauzen en heeft zelf geen scores ingevuld. De negen overgebleven juryleden hebben elke saus een score gegeven en eventueel voorzien van begeleidend commentaar, al dan niet samen met een “gok” welke saus het was. Hieruit is een scoretabel gekomen waar iedereen heel erg benieuwd naar was, en die net als in 2006 een zeer verrassende uitslag kende.

19e en laatste werd de vanillevla met een 4,3. Sommige mensen vonden het eetbaar, maar met name het feit dat je iets mayonaise-achtigs denkt te zien, maar dan overvallen wordt door vanillïge zoetheid viel niet in goede aarde. Iemand zei eenvoudigweg: “vanillevla, doe maar niet”.

18e werd de biologische pompoenpittenpasta met een 4,6. Een van de duurste “sauzen” uit de test, maar de commentaren logen er niet om. De consistentie was te dik en te weinig smeuïg, de smaak was op z’n best neutraal en op z’n slechtst vies. Interessant was dat mensen niet goed konden thuisbrengen was het was en dachten aan groene pindakaas, sesampasta (tahin) of pistaches.

17e werd de citroenmayonaise met spaanse peper met een 4,7. “Whiskysaus met peper”, “te zuur” en “werkt niet”. Alleen de maker gaf de maximale score onder het commentaar “beste ooit”; hierin stond hij helaas alleen.

16e werd de honing met een 4,8. Het was moeilijk om niet te herkennen was het was, maar de meesten vonden het geen geschikte combinatie; en honing blijft natuurlijk bijenkots.

Gedeeld 14e werd de biologische veganistische mayo met een 5,2. Commentaren over de smaak waren “vlak”, “zuur”, “saai” en “lekker”; over de consistentie was het panel minder te spreken, sommigen vonden het verdacht veel op een heel ander soort “saus” lijken.

Ook gedeeld 14e met een 5,2 was de Guinness-saus. Slechts één iemand vond het echt lekker, maar de smaak is nogal bijzonder en overheersend. Een panellid omschreef het als “bier van drie dagen oud met de smaak van bloed, gatver”.

13e werd ietwat teleurstellend de Heinz tomatenketchup met een 5,6. Het jurylid dat dit “rubbish ketchup, not Heinz” noemde zal zichzelf nog eens achter zijn oren moeten krabben. De meeste mensen kwamen weinig verder dan constateren dat het ketchup was.

Gedeeld 11e werd de Euroshopper mayonaise met een 5,7. De meningen over deze kandidaat waren het meest uniform verdeeld, de conclusie was vooral dat het een gewone volvette mayonaise was, zonder opmerkelijke bijzonderheden.

Ook gedeeld 11e met een 5,7 was de Remia frietsaus. De favoriete saus van topchef Herman den Blijker werd als “standaard”, “zoet” en “saai” beoordeeld en maar door één iemand echt hoog beoordeeld.

10e werd de hummus al-tahini met een 5,8. Critici vonden de hummus “gronderig” en “droog” en de consistentie te dik. Anderen waardeerden de smaak wel (“nice, a bit like hummus”), maar vonden de combinatie met friet niet ideaal.

9e werd de Sandwichspread tomaat-bosui met een 5,9. De combinatie deed iemand aan foe yong hai denken, terwijl andere mensen de sandwichspread toch echt liever op brood eten. Toch vond niemand het echt vies op de friet.

8e werden de zachtgebakken eierdooiers met een 6,1. Deze combinatie is ontstaan om bepaalde jengelende kinderen in restaurants stil te houden, maar friet met ei kan ook best aan volwassenen geserveerd worden.

7e werd de met een 6,3 gewaardeerde Japanse kokoscurry. De meningen over deze “saus” liepen het sterkst uiteen van allemaal. De kok gaf zijn eigen curry een onvoldoende met het commentaar “vies en eet onhandig”; ook “restjes die overblijven als je nasi hebt gekookt” was niet heel lovend. Meerdere anderen vonden de kokossmaak juist lekker en interessant.

6e werd de Calvé groene pepersaus met een 6,7. “Prima, vaker eten!” en “fris en interessant” werden genoemd, hoewel het niet per se de beste pepersaus ooit hoeft te zijn.

5e werd de Poolse mayonaise van Winiary met een 6,9. Mayonaise met een “duidelijke eiïge smaak, romig en vettig”, maar ook “zacht” en “vrij neutraal”. Ook vonden meerdere mensen dat deze mayonaise en de friet elkaar goed complementeerden.

4e werd de veganistische banketbakkersroom. In 2006 scoorde een soortgelijk recept nog een 8,3 wat toen de overwinning opleverde, maar nu moest de zoete room het doen met een 7,2 wat niet genoeg was voor het podium. De smaak werd treffend omschreven als “iets te zoet, maar verrassend oké”.

De 3e plaats en de bronzen medaille was voor de Mayo Royale van Devos Lemmens die een 7,3 scoorde. Deze wat zuurdere, Belgische, mayonaise werd door vrijwel iedereen gewaardeerd en lekker gevonden. De commentaren waren kort en van het kaliber “lekkere majo”.

De 2e plaats en de zilveren medaille was voor de Indiase rode curry met een 7,4. Deze pittige curry op basis van tomaat, ui en specerijen was “lekker met aardappel”, maar overstemde de friet wel een beetje. Buiten de competitie om werd nog geprobeerd om deze curry met mayonaise tot een friet speciaal te maken en dat leverde zeer positieve reacties op.

Maar… De absolute winnaar, de 1e plaats en de gouden medaille, met een 8,0 de andere deelnemende sauzen ver achter zich latend was het Canadese frietgerecht Poutine! De combinatie van friet met jus en verse kaas had weliswaar volgens meerdere juryleden niet veel met “saus” te maken, maar werd vrijwel unaniem met een zeer hoge score beoordeeld met commentaren als “w00t meesterlijk”, “past goed bij friet” en “I love chips with gravy and cheese”. Ondanks deze overwinning was er nog het commentaar dat er aan getwijfeld werd of de gebruikte mozzarella de ideale kaassoort voor dit gerecht was.

Negentien sauzen, negen juryleden en een verrassende winnaar dus. Andere conclusies waren dat mensen de sauzen die ze zelf gemaakt of meegebracht hadden gemiddeld hogere scores gaven en dat de huisgemaakte sauzen (1e, 2e, 4e, 7e, 8e, 10e en 17e), hoger scoorden dan de fabrieksproducten.

Het grootste probleem van deze test was echter dat de sauzen zo ver uiteenliepen dat ze moeilijk te vergelijken waren. Iedereen pikte ook vrij makkelijk zijn eigen saus er uit en voor de mensen die een beetje hadden meegekregen welke sauzen er in de test zaten was het helemaal makkelijk. Als we in de toekomst, vermoedelijk in augustus 2021, een derde sauzentest gaan houden kan dat beter een (dubbel)blinde test zijn die zich puur op één type saus concentreert. Bijvoorbeeld alleen maar vijftien of twintig soorten mayonaise, waaronder Belgische, Duitse, Franse en zelfgemaakte (volgens een aantal recepten).

Dan hebben we het over 2021, maar tegen die tijd ben ik al lang naar Canada geëmigreerd!

Zoals al aangekondigd organiseren we verschillende activiteiten om het Frietopia lustrum niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Vorige maand hadden we een succesvolle Meet&Friet in Den Bosch, en deze maand organiseren we een Sauzentest.

Bij de sauzentest zijn natuurlijk de bekende klassiekers aanwezig, maar we nodigen ook iedereen uit om zelf een saus te bedenken en mee te nemen. (Voor de verse friet zorgen wij.) Eet je zelf altijd iets geks bij de friet of heb je een creatief idee? Bij de sauzentest gaan we op zoek naar de beste nieuwe saus voor bij de friet.

Ook zal er bij de sauzentest een tipje van de sluier opgelicht worden over de nieuwe website. Schrijf dus zaterdagmiddag 23 november in je agenda. De precieze tijd en plaats moet nog worden bepaald, maar ga er maar vanuit dat het in de middag ergens in Nijmegen zal worden.

Friet speciaal is vooral een Nederlandse uitvinding. Althans dat dacht ik altijd, tot een paar maanden terug. Toen bestelde ik in Italië een frietje en daar kreeg ik een bakje bij met een semi-onbeperkte hoeveelheid mayonaise en ketchup. Prima geschikt om je eigen friet speciaal te maken dus.

Je ziet het in Nederland wel in shoarmazaken dat er bussen met knoflooksaus, cocktailsaus en sambal op tafel gezet worden, maar in het doorsnee Nederlandse cafetaria staan er geen mayonaise en ketchup (of frietsaus en curry) op tafel. Zou het misschien zijn omdat Nederlandse snackbarhouders niet graag gratis dingen weggeven? Het schijnt dat Nederlanders in het buitenland de reputatie hebben gierig te zijn. Maar misschien zijn er wel andere redenen voor te bedenken.

Friet speciaal is vooral een Nederlandse uitvinding. Althans dat dacht ik altijd, tot een paar weken terug. Toen kwam ik Duitsland ineens Thomy Rot-Weiß tegen. Speciaalsaus uit een tube. Ja, het is ketchup en geen curry, en ja het is van die typische zure Duitse salatmayonaise en niet de gangbare Nederlandse frietsaus, en ja, er zitten geen uitjes in de tube, maar toch. Waarom moet ik nou helemaal naar de Duitse supermarkt om dit superhandige maar net iets te dure product aan te schaffen? Welke Nederlandse sauzenfabrikant springt in dit gat in de markt? Zouden Nederlanders dit kopen? Dat zijn de vragen waarmee deze tube mij achterliet, en natuurlijk een volle maag van lekkere frietjes met een briljant sausidee.